به جرم هم قدمی با صف کبوتر ها خوشا به خاک نشستن، کلاغ پر رفتن

چند وبلاگ رفتم از مکه رفتنشان و کربلا و مدینه ووو .... صحبت بود

دیدم تنها سکوت مجلس منم!!! از آخرین قم رفتن من فکر کنم

 حدود چهار سال بگذره!!! و مشهد رفتن

سه سال و .... آخرین گذران مفید باغ فیض بود به همت آقای همسر..

وگرنه با بچه ها انگار همه چی سخته!... و عکس زیر!!!

همان باغ فیض...

 الان فقط به فکر مشهدم... نه آرزوی دور کربلا برای خودم! و نه مکه و مدینه...

نمی تونم به اگر بشه ها دل خوش کنم!!!

همین مشهد هم اگر رفتنی شدم  ... خوشحال میشم برای بچه ها...

 

 

                          حتما قرار شاه و گدا هست یادتان

                                  آری همان شبی که زدم دل به نامتان

                                             مشهد

                                                       حرم

                                                     ورودی باب الجوادتان

                                                        آقا!

                                               دلم عجیب گرفته برایتان

 

 

دیدیم حیفه از شهدای بی نام و نشونی نگم که عمری

 همسر... مادر ... نامزد و و منتظرشان ماندند و خودشان چه عاشقانه رفتند

 و چه کسانی را جا گذاشتند با چه سرنوشت های عجیبی...

 که هر بار که خواندم ودیدم فقط اشک شدم و درد...

که چه زنهایی سرنوشتشان با جنگ عوض شد....

 

میان خاک سر از آسمان در آوردیم

چقدر قمری بی آشیان در آوردیم

به زیر خاک به خاکستری رضا بودیم

عجیب بود......

که آتشفشان درآوردیم!

برای آنکه بگوییم با شما بودیم!!!!

چقدر از خودمان داستان در آوردیم!!

شما حماسه سرودید و ما به نام شما

فقط ترانه سرودیم، نان در آوردیم

/ 4 نظر / 16 بازدید
مهرسا مستقل

آآآآآآخ! فکر کن عشقت یه روز بره و نیاد دیگه... یا بیاد و [افسوس] وای که چه قدر مدیونیم به این انسانها

فروغ

جانا سخن از زبان ما میگویی...منم دلم یه زیارت میخواد اما به قول تو با بچه هااااا...انشالا قسمت بشه و خودشون دعوتمون کنن

ابوذر

من آن گلبرگ مغرورم که می میرم ز بی آبی ولی با منت و خواری پی شبنم نمی گردم. من اون خاکم به زیر پا ولی مغرور مغرورم به تاریکی منم تاریک ولی پر نور پر نورم اگه گلبرگ بی آبم به شبنم رو نمیارم اگه تشنه تو خورشیدم به سایه تن نمی کارم

مامان شهاب

آن فروریخته گلهای پریشان در باد کز پی جام شهادت همه مدهوشانند ذکرشان زمزمه نیمه شب مستان باد تا نگویند که از یاد فراموشانند