سکوت میکنم... فقط همین

علامه طباطبائی، همانند استادشان آقای قاضی، این شعر را اواخر عمر مبارکشان زمزمه می کردند

و قریب به یکساعت می گریستند

          کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش ..

                                                           کی روی؟

                                                                ره ز که پرسی؟

                                                                           چه کنی؟

                                                           چون باشی؟

وقتی یکی از دوستان این متن را به من داد، فقط ترسیدم

... همین... ولی نمی دانم جرا!


/ 2 نظر / 13 بازدید
الهدی

همه ی انسان ها در خسران و ضرر به سر می برند مگر.....

گندم

متنهات ادمو به فکر میندازه..... چرا ما نه؟