قایق دریای ذهنت میشوم

ای طبیب زخمهای بی علاج 

 

ای قرار بی قراری ها بیا

 

کس نمی فهمد زبانِ زخم را

 

ای دوای زخم کاری ها بیا !

 

کفش های اتشینت در بغل 

 

باز می دانم که در خوابم هنوز

 

تاول دستم نشان دست توست 

 

بی قرار وگیج و بی تابم هنوز ! 

 

من درختِ شعر نابت میشوم 

 

سایه سارِ واژه وارسته ات 

 

فال می گیرم خیالِ خویش را 

 

در نگاهِ بیقرار و خسته ات !

 

قایق دریای ذهنت می شوم

 

تا کران بی کران هر نورد

 

گو به خشم آید همه امواج ها

 

جان سپر می سازم از بهر نبرد !

 

زنده یاد حسین پناهی

/ 0 نظر / 13 بازدید